Uçsuz Bucaksız

kalabalıklarda başlar

yalnızlığın sınırı

meydanları doldurur

uçsuz bucaksız sahipsizlik

yüksek kaldırımlarda yankılanır

avaz avaz yutkunduğun çığlık

ayağına takılır sessizlik

insansız yüzlerde cansız derinlik

fiiller üç boyutlu hareketsizlik

kaybolmuş irade hükmen yenik

bakışlara yansır

film şeridine sarılmış

siyah beyaz kimsesizlik

sureti kayıp 

sahici yüzlerde ifadeler taş heykel

sesler akustik

olmakla-ölmek arası

gülümsüyor ölümlüler sekizgen prizmaya

çoğalıyor görüntü

manadan kopup

toprak oluyor köklerimiz

tembel düşünceler çoğalıyor

öldürülüyor idea

kuş sesleri kalıyor aklımda

her an ölüyor

yeniden yaratılıyor insan

nefes alıyorum

sonsuzluk duygusuna kapılıp susarak akıyorum

11 Temmuz 2012

Zeynep ÖZMEN