10 Ağustos 2012 Cuma

Rehin


çocukluk, yüreğimde bayram yeri 
dimağımda elma şekeri
lunaparkta kuş sesleri
seçim yapmanın tatlı telaşesi
gülerken yüzleri
o kararını çoktan vermişti
dönme dolabı seçmişti
mavi buluta dokunacaktı eli

dur dedi, biletçi
geçiş ücretli

boynu eğildi
yumruk oldu sıkıldı avucunda yoksulluk, ezilmedi
sessiz hıçkırığı bastırdı, mağrur gözleri

sustu dünya, utandı
koptu kainatın boyun direği
ipsiz uçurtmalar düştü gökgüzünden
deniz yuttu kağıttan gemileri

sorma bana, nasılsın diye
çok eskiden
gülerek bakardı gözlerim
bir çocuğun hayali alınmışsa rehin
ne işe yarar mutluluk dediğin

10 Ağustos 2012 - Zeynep Özmen

8 Ağustos 2012 Çarşamba

İki küçük Nokta


çocukluğumuzun ölçüsüydü
açıp iki yana kollarını
kucak dolusu sevmeler
minicik yürekte
kocamandı sevgiler
___________________________________________________________________


bir çocuğun gözleriydi gözlerin
samanyolundan firar etmiş
binlerce kayıp yıldız
saklanmış içine

imkansızlıklar karşısında
gitmek isterken uzaklara
dokundurup parmağımı atlasa
mavi okyanusta
hayalini kurduğum
umudum
haritada görünmeyen
gizli adaydı gözlerin

ilk kez görmüş gibi
kocaman açıp gözlerini
ilgiyle bakınca
büyürdü dünya
çocuk gözlerine dalınca
geçerdi yorgunluğum
kaybolurdum


aklımda kalan gözlerin
kocaman bakıyor bana
sırrı çözülmemiş daha
unutulmuş kitap arasında
iki küçük nokta
hala tutunurum ışığına.

Zeynep Özmen – 09 Ağustos 2012