Sus

sen susunca 

selamı sabahı kesmiş dediler...

-----------------------------------------------------------------------

susuyormuş...

aşkın imzası

özünde saklı

kelamı yasaklı

aşk sükuttur

susturur

kendini unutturur

dilsizliği bundandır

ey sevgili 

gönlümü kaygısız sanma

susan yüreğin karşısında 

ruhum derin saygıda

kendini bulma

ele uyup da

sakın konuşma

sus...

15 Eylül 2012 – Zeynep Özmen

Can Verdik

Can Verdik

aklımda ay söylenceleri

yanı başımda sessiz vedalar

kapımda ayaz vurmuş kehribar yalnızlıklar

can havliyle geçirip dişlerini ömrüme

bir akrep daha öldü az önce

maya takvimleri göstere dursun kıyametleri

çözüldü sukutunun alametleri

an ömrüme dokundu

gün batıdan doğdu

söylenmemiş sözlerin sırrı ifşa oldu

uzayan kelimelerin boşluğu

ölü toprağıyla doldu

yüreğimde büyütüyordum seni üç noktayla 

çoğalıyordun ruhumda

yürüyorduk sonsuza

bugün mim koydum adının yanına

not düştüm günceme

doğduğu gün öldü diye

nasılsın görüşmeyeli, diyerek 

bozup sükûneti

lâl olmuş yüreğimle 

diline dolanacak en basit suali beklerken

"nasılsın" demeyi akıl edemedin

diyordun ki "tutuldum"

yalandır tutsak olduğun 

insancıl duyguları öldürdüğünde 

can verdi aşk 

13 Eylül 2012 – 15:43 Zeynep Özmen

Erik Ağacı

//benzemez kimse bana
benzer mi acın acıma
sor kendine, benzer mi umudun umuduma...//

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

tam uzanacakken diğer dala,
kayınca ayağı,
düşüvermiş yere,
bereket ufakmış ağaç
o da mini mini 
yaşı ya altıymış ya yedi
üç beş sıyrık neyse de
kırılmış kolu
düşerken cepleri erik dolu
sevgiyle okşayarak anıları
gülümseyerek anlatmıştı bunları

sahi, seninde vardı kolunda eski bir kırık
o zaman anlatmamıştın
nasıl olmuştu, kapıya mı çarpmıştın?
öyle kalmış aklımda
komikmiş sahi 
anlatsana hadi, diyiverdi apansız...

tıpkı şimdi olduğu gibi, o zaman da diyememiştim...
sinirliydi babam
savrup atmıştı kolumdan
kapıydı çarpan...
mazinin tozlu sayfalarından
şikayetim olmadı hiç erik ağacından

sustuğumu görünce
devam etmişti tebessümle
ama bak! 
diye sıyırıp göstermek için kolunu
ispat etmek ister gibi kapanan yaranın yerini 
çabuk kaynıyor çocuk kırıkları, izi kalmıyor... demişti.

bazen acıdır hayat anne

bir daha sakın yalan söyleme...

diyen sendin doktora;

sakardı,

kapıya çarptı...

Zeynep Özmen - 06 Eylül 2012