Erik Ağacı

//benzemez kimse bana
benzer mi acın acıma
sor kendine, benzer mi umudun umuduma...//

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

tam uzanacakken diğer dala,
kayınca ayağı,
düşüvermiş yere,
bereket ufakmış ağaç
o da mini mini 
yaşı ya altıymış ya yedi
üç beş sıyrık neyse de
kırılmış kolu
düşerken cepleri erik dolu
sevgiyle okşayarak anıları
gülümseyerek anlatmıştı bunları

sahi, seninde vardı kolunda eski bir kırık
o zaman anlatmamıştın
nasıl olmuştu, kapıya mı çarpmıştın?
öyle kalmış aklımda
komikmiş sahi 
anlatsana hadi, diyiverdi apansız...

tıpkı şimdi olduğu gibi, o zaman da diyememiştim...
sinirliydi babam
savrup atmıştı kolumdan
kapıydı çarpan...
mazinin tozlu sayfalarından
şikayetim olmadı hiç erik ağacından

sustuğumu görünce
devam etmişti tebessümle
ama bak! 
diye sıyırıp göstermek için kolunu
ispat etmek ister gibi kapanan yaranın yerini 
çabuk kaynıyor çocuk kırıkları, izi kalmıyor... demişti.

bazen acıdır hayat anne

bir daha sakın yalan söyleme...

diyen sendin doktora;

sakardı,

kapıya çarptı...

Zeynep Özmen - 06 Eylül 2012