Can Verdik
aklımda ay söylenceleri
yanı başımda sessiz vedalar
kapımda ayaz vurmuş kehribar yalnızlıklar
can havliyle geçirip dişlerini ömrüme
bir akrep daha öldü az önce
maya takvimleri göstere dursun kıyametleri
çözüldü sukutunun alametleri
an ömrüme dokundu
gün batıdan doğdu
söylenmemiş sözlerin sırrı ifşa oldu
uzayan kelimelerin boşluğu
ölü toprağıyla doldu
yüreğimde büyütüyordum seni üç noktayla
çoğalıyordun ruhumda
yürüyorduk sonsuza
bugün mim koydum adının yanına
not düştüm günceme
doğduğu gün öldü diye
nasılsın görüşmeyeli, diyerek
bozup sükûneti
lâl olmuş yüreğimle
diline dolanacak en basit suali beklerken
"nasılsın" demeyi akıl edemedin
diyordun ki "tutuldum"
yalandır tutsak olduğun
insancıl duyguları öldürdüğünde
can verdi aşk
13 Eylül 2012 – 15:43 Zeynep Özmen
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder