Vesikalık Yalnızlık

Siyah beyaz zamanlardan kalma,
Çerçeveye hapsolmuş,
Eski resimlerin,
Gölgesinde gülüşüm,
Her geçen gün solmakta.

Mutlu bir anı yakalamış objektif.
Okula başlıyorum.
Hal ve gidişim parlak yıldızlarla dolu.
Hayat yolu yokuş değil,
Sözlüğümde ayrılık yok daha.
Neşeyle eşlik ediyorum şarkılara.
Serçe kanatlarıma, saçma değmemiş.

Ne gidenim var,
Ne arkada kalan olmuşum.
Yenilenler varsa da hayat oyununda
Ben hep galibim

Ölüm mesela,
Daha kapıyı hiç çalmamış,
Ölenler varsa da,
Bizden değil.
Ölüm uğramamış köyümüze.

Yorgun değilim,
Büyüme telaşlarında.
İşmiş, güçmüş, paraymış,
Çalışır, çabalar,
Kazanırım hepsini,
Gencim.

Üç basamak merdivenden atlarken,
Çocukluktan gençliğe,
Kırılan kolum,
Tek kırığım.
Aşk sobelememiş henüz
Ebe seçmemiş…

Uzak neresi bilmiyor,
En uzak dağa,
Merdiven dayıyordu çocuk aklım.
Daha dün,
Gökyüzünden yıldız beğeniyordum.

Zaman şaşırtıyor insanı.
Gülümsemeleri yakalayan,
Fotoğraf makineleri icat edilmiş.
Tebessümü poz poz çekmek,
Ne de kolay olmuş…

Bakarken şimdi eskiyen resimlere
Anıların gerisinde kalmış çocukluğum,
Yürüyüp geçmişim gençliği
Vesikalık yalnızlıklar çoğalmışken içimde
An be an gülebilmek çok zor.


12/03/2012 - Zeynep Özmen