Zerre

ey değerimi soran insan

noktayım boyutsuz

sahrada kum zerresi

ölçüp biçemezsin kumpasla

aslın suretinden bir parça

üflendi ruha

söyle diyorsun

göster hani nerede

bilmiyorum

kendimi bulmaya geldim

arıyorum nicedir

beni bana çarpan sen

beni bana bölerken

sıfır çıkarsa ortaya şaşırma

uzamaz boyum

yap sağlama

nokta olduğunu bilen 

aciz kul sığınır Rabbin makamına

özümü sorarsan

nutfeyim

kendime ait değilim

kâinatın özüyüm

dengede miyim

ya kötü ya iyiyim

bilmem

bilmediğini söylemek erdem

sorma yönümü

var git yoluna

yoldaş değiliz

özüm bir lokma su

sen ol yaşam pınarı

korkun neye ve niye

kinin kime

ne umman damlayı yuttu

ne damla deryaya battı 

kör bıçak dayansa kemiğe

es sükut dersen aşk olur

Hikmeti ilahiden

sırrı çözülmez kördüğüm atmalısın gönlüne

temizler ruhundaki arazı

bağırarak sarılmaz çile yumağı

Zeynep Özmen – 16 Mayıs 2012

Aşkı Beklerim

Sus dedin küstü içimdeki çocuk

Gülen gözleri doldu boncuk boncuk

Açmadan toprağa düştü tomurcuk

Dünyama doğacak aşkı beklerim

Göç etti turnalar sefer eyledim

Aşkımı kapında nefer eyledim

Karanlığı sildim seher eyledim

Sonsuza yağacak aşkı beklerim

Hece hece umut bahşetsin kelâm

Kalbime em olsun verdiğin selâm

Vuslata yol olsun okunsun sâlâm

Ruhuma çağacak aşkı beklerim

Hayatıma güneş rengini karsın

Sarmaşık gülleri gönlüne sarsın

Derunumda saklı ahretlik yârsın

Ömrüme sığacak aşkı beklerim

04 Mayıs 2012 - Zeynep Özmen

Zindan Kozalar

dut yaprağında mutluluk belledin
derdi ne dut, ne dutluk
hücre hapsine yolculuk
özünden aşk damıtacak
her bir çilesi


harlı ateşte
itinayla ayıracak saçlarını
köyün genç kızları
tarayıp boyayacaklar
yedi renk yedi desen
sevgiyle örülecek belikleri
dokunduğu kilimde 
nakış olacak bakışları


parçalayıp çıksa bile kozadan
yazgısı ortada
ne çizginin üstünde ne altında
yalnızlık tek boyutlu uzam
nereye çekersen çek hattı
ufku düşürsen
mühleti üç günlük ömür dediğin
vadesi uzar mı kelebeğin.


29 Nisan 2012 – Zeynep Özmen

Ezberbozan

Tırnak arası yaşamak 
Mecburi istikamet mi dersin
Hayatın parmak ucunda
Gün ortası devriye geziyor
Beni gösteren eller
Son kareler çiziliyor 
Kaçış yok 
Siyah beyaz bilmece duvarları
Keskin uçlarımı buduyor
Güneşi yontan adam
Bilmiyor asude körlüğümü 
Tam ortasındayım coğrafyanın


Kaç ihtimal var
Kaç türkü sayılır şafak
Düşünmek ürkütücü
Düşünmemek ne mümkün
Söyle kaç günlük bu hayat
Beklemek öldürürken
Tükenmez kalemle karalanıyor gün
Savrulduğum boşlukta son noktaya inattı
Üç boyutlu sonsuz hiçlik


Çelişkili dersler veriyor hayat 
Bitmeden vakit
Hemen şimdi virgül atsam ömrüme
Tamamlamak için kalanı 
Geri gelmek mümkün mü?
Ezberledim temrinleri
Seviyor, sevmiyor derken papatya 
Aniden durdu sarkaç
-her an ölebilir- çıktı falımda
Çekinmeden bastım tetiğe
Sensiz geçen günleri öldürdüm
Alışmamak için…


27 Nisan 2012 – Zeynep Özmen

Tükenmez Yolculuk

Bir çocuğun rüyasıydı, gerçekleşmeyen,
Hayali kurulmuş geceler boyu,
Beyaz buluttan bir külah dondurmaydı alacağı.
Bir sabah; 
Zamanın döngüsünde umuda pedal çevirdi çocuk
Dondurma alacak, 
Güneşi bulacak, 
Ufka varacak,
Ve belki; 
Kim olduğuna karar verecek, cesurca.


“Evden kaçmak” ne demek?
Dillerde dolaşıyor yokluğu,
Kasvetle alacalandı seher vakti, 
Kan damlatıyor kırmızının ihtilali.
Sıkıntı tezgâhında dokunmuş usta katliam,
Güneşin gözlerini bağlıyor öngörü,
Özgürlüğü haykıran,
Sözde hümanist bağımlılar peşinde.
Kaçıyor sanrısında,
Bisikletin zincirlerine takıldı pranga.
Bağımsızlığı, zincire bağlanmadan tanıyamazsın çocuk.
Suçlanmakla aklanmak arası tükenmez bir yolculuk,
Temiz olsa da vicdanın, seni suçlayanlardan kaçamazsın…


26 Nisan 2012 – Zeynep Özmen