Zerre

ey değerimi soran insan

noktayım boyutsuz

sahrada kum zerresi

ölçüp biçemezsin kumpasla

aslın suretinden bir parça

üflendi ruha

söyle diyorsun

göster hani nerede

bilmiyorum

kendimi bulmaya geldim

arıyorum nicedir

beni bana çarpan sen

beni bana bölerken

sıfır çıkarsa ortaya şaşırma

uzamaz boyum

yap sağlama

nokta olduğunu bilen 

aciz kul sığınır Rabbin makamına

özümü sorarsan

nutfeyim

kendime ait değilim

kâinatın özüyüm

dengede miyim

ya kötü ya iyiyim

bilmem

bilmediğini söylemek erdem

sorma yönümü

var git yoluna

yoldaş değiliz

özüm bir lokma su

sen ol yaşam pınarı

korkun neye ve niye

kinin kime

ne umman damlayı yuttu

ne damla deryaya battı 

kör bıçak dayansa kemiğe

es sükut dersen aşk olur

Hikmeti ilahiden

sırrı çözülmez kördüğüm atmalısın gönlüne

temizler ruhundaki arazı

bağırarak sarılmaz çile yumağı

Zeynep Özmen – 16 Mayıs 2012