Bir çocuğun rüyasıydı, gerçekleşmeyen,
Hayali kurulmuş geceler boyu,
Beyaz buluttan bir külah dondurmaydı alacağı.
Bir sabah;
Zamanın döngüsünde umuda pedal çevirdi çocuk
Dondurma alacak,
Güneşi bulacak,
Ufka varacak,
Ve belki;
Kim olduğuna karar verecek, cesurca.
“Evden kaçmak” ne demek?
Dillerde dolaşıyor yokluğu,
Kasvetle alacalandı seher vakti,
Kan damlatıyor kırmızının ihtilali.
Sıkıntı tezgâhında dokunmuş usta katliam,
Güneşin gözlerini bağlıyor öngörü,
Özgürlüğü haykıran,
Sözde hümanist bağımlılar peşinde.
Kaçıyor sanrısında,
Bisikletin zincirlerine takıldı pranga.
Bağımsızlığı, zincire bağlanmadan tanıyamazsın çocuk.
Suçlanmakla aklanmak arası tükenmez bir yolculuk,
Temiz olsa da vicdanın, seni suçlayanlardan kaçamazsın…
26 Nisan 2012 – Zeynep Özmen
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder