yüreğimin götürdüğü yerdeyim
yokluğun ortasında
yanlış limanda
deniz ve ben
uçsuz bucaksız
sahipsiz
boş hayalden ibaret
varoluş sanrısına sarıp sarıldığım
yalanmış inandığım
asırlık alışkanlıkla
elini sıkıca tuttuğum umutların
yüz çevirdiği boşluktayım
gözyaşları eşliğinde
uğurlayacaktım seni yüreğimden
ihanet etti kuruyan göz pınarlarım
her köşe başında
varlığına güvendiğim
yıkılan hayaller
adım adım peşimde
ey sevgili
gerçek bildiğim
bekleyişlerin gölgesinde hülyalara daldığım
dağ sanrısıyla omzuna yaslandığım
korkma geldiğim gibi gideceğim
aşkımı akdeniz'in sularına gömeceğim
tek kare resmimi çeken
küçük bir çocuk
merakla bakıp yüzüme
yabancı mısınız dedi önce
yalnız mısınız dedi sonra
ön sözümde iki kelime
başladığım gibi biteceğim...
26-05-2012 - Zeynep Özmen
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder