sırtını
güneşe dönüp
ufku
gözlemeye koyuldu
beklemekten
yorulunca
bakışlarını indirdi yere
yol
boyu uzayıp giden gölgelere takıldı
içine
yerleşen yalnızlık duygusuna inat
takipte
olduğunu fark etti
aslı
gibi yalnızdı sureti
ansızın
irkildi
çoğaldı
gölgeler
gökyüzünde
süzülen
kırlangıçların
iki kola ayrılmış gölgesi
bölük
bölük sökün etti ufka
mesafelerin
boşluğunda
çarpışmadan
kanatları
saf
tutuşu hayran hayran izledi
gölgeleri
ufka uzatan güneşe
dönüp
gülümsedi
boşluğa
savrulan
kanat
seslerinin ahengiyle duruldu düşünceleri
yumdu
gözlerini
uzaklarda
bir gemi demir attı
zincirlerin
şıkırtısı suya karıştı
çapa
dibe vurdu nihayet
umutla
döndü
bakışlarını
ufka çevirdi
gemi
gitmişti
beklide
hiç gelmemişti
el
salladı gemiye
eşlik
etti gölgeler
24
Kasım 2012 – Zeynep Özmen
3 yorum:
Harikaaaaaaaa...Harika dizeler, gönlünüze sağlık.
Her yazının bir ruh hali vardır. Annemin parmaklarından masalsı bir kuş kanatlanırdı uzun kış gecelerinde gölge gölge...Işık olmadan gölge olmaz... Her şey zıddıyla vardır. Güneş, gölgeyle anılır değil mi?
Gölge, varoluşumuzu simgeler ve kaderimiz gibidir. Ya o bizi takip eder, ya da biz onu.
Yorum Gönder