yüzünü güneşe dönen adam
güne, güneşe meftunsun
gözlerin ufukta,
bakışların uzakta,
ötelerde arama sevgiyi
elini siper et güneşe
eğil biraz
içindeyim
yüreğinde çözülmemiş düğümlerin gölgesindeyim
yüreğine tutunmak isterken
döne döne gönlünün taş basamaklarında kaybolmuş
kavimler göçünden kalma
kelimeleri unutulmuş
yitik bir lisanım
elest bezminde yolu çizilmiş
sapağı kör, izi silinmiş cılgayım
boşuna arama
sorma neredeyim
kendini bildiğinde
bulacaksın beni
mahkumlar kaçmayı hayal ederken
bir ben
gönlünden sürülmeden
aşkına müebbet tutkun
gözlerinde tutuklu
can evinde kalmak istiyorum
sanki dünya içeride
hep ben dışarıda kalıyorum...
18 Kasım 2012 - Zeynep Özmen
4 yorum:
"Yüzünü güneşe çeviren insan gölge görmez" H.Keller
Ama yinede insan gölgesiyle beraber yürür...
Şiirinizi blogumda yayımlayabilir miyim ?
GÖLGEM
Bıktım usandım sürüklemekten onu,
Senelerdir, ayaklarımın ucunda;
Bu dünyada biraz da yaşayalım,
O tek başına,
Ben tek başıma.
Orhan Veli KANIK
Yorum Gönder