Koyu Siyah

...

siyah sadece bir renkti 

boya kalemlerimin içinde vasat kalan

çocuktum işte

ufuksuz

sınırsız

rengarenk

sahne sahne uzaklaşırken renkler

desenler

canlansın toz bulutu griler

ölgün durmasın resimler 

ufku, afakı olsun 

eksik kalmasın 

çevreleyen dış çizgiler diye

kontur atıyorum kara kalem

şimdi anlıyorum

siyahın koyuluğunu

çocukluktan arta kalan renklerin

elbet bir gün lazım olduğunu

ah anne!

her şeyi saklamayı öğretmeseydin keşke

paletimde yer açtım hiç sevmediğin o renge

sıcağı, soğuğu

deniz mavisi

zümrüt yeşili

siyahın en keskin geçişlisi

gamsız boya satıcısı

renkler arasında fiyat farkı yok diyor

olmalı diyorum,

olmalıydı...

/sorduğunda

ya siyahım ya beyaz demiştim

fark etmemiştin...

resim öğretmenime göre

ben bir renk bile değildim/

28 Ocak 2013 - Zeynep Özmen

Kafi

...

"sizi kırdığım için özür dilerim"

böyle bitirmiştin son mektubu

kapıyı kapatıp

açmazlarımı açıp 

şerh düştüğün gün

el olduğum gündü 

"bizi" üzdüğün gün

sevda yolunda

seçme ve seçilme hakkı olmayan

mutlak çoğunluk tarafından reddedilmiş

incitmeden, incinen

sizli, bizli kalabalık

garip bir azınlıktık

meydanları dolduran

"o kadar" demişsin

oysaki her azınlık bilir

çoğunluğun verdiği hakka

karara uymak gerekir

"üzgünüm" demişsin

sakın üzülme 

küçücük yüreğimden 

saygılar "size"...

20 Ocak 2013 - 01:56 

Zeynep Özmen

K A R A N L I K

bak anne sözümü tuttum

çekilen tüm fotoğraflarda

suratımı asmıyorum

karelere sığmayan

ne resimler sığdırdım yüreğimin kadrajına

yine de gülüyor yüzüm

görünmüyor sızım

"çocukluğunu düşün" dedi resmi çeken

üzerime yapışan başka başka kimlikten 

ruhumu yok sayıp, sıyrıldım benliğimden

objektif mutlu bir gülümseyiş yakaladı o an

içimde karanlık, 

yüzümde karmaşa

görüntüyü sabitleyen doğru ışık

saklayıp gerçeği

soyutladı yalnızlığımdan

olandan olmayanı çıkarttı da

çekip alamadı gölgeleri gözbebeğimden

19 Ocak 2013 - Zeynep Özmen

Matematiksel Hata

üstümüze çevrilmiş tetik

tetikte titreyen parmak

namluda bir göz

belleğimden çıkan görüntüler kopuk kopuk

karaltıyı beynimin ta içine kilitleyen anahtarın

usul usul ters döndüğünü bile işitebilirsin

istersen

  

şittt sus

  

ortam sisli 

mercekte donuk görüntü  

gelir şimdi geri 

sislerin içinden sıyrıldı 

yaklaşıp akmaya başladı zaman 

zoom

  

üstümüze çevrilmiş tetik

tetikte titreyen parmak

namluda bir göz

  

kurşun sesinde

ölüme düşerken 

gecenin üçünde

karanlığın içinde

ay'ın yanından geçerek 

teker teker suya düştü yıldızlar

  

matematiksel bir hata

ölen ben değilim

vurulan ben

düşen ben

yol boyunca çok kayıp verdik

yine ıskalandım ben

  

üstümüze çevrilmiş tetik

tetikte titreyen parmak

namluda bir göz

buum

13 Ocak 2013 – Zeynep Özmen

Kış Gözü Karanlık

Usul usul yüzüme dokunuyor

Buluttan kopan pamuk zerresi

Eriyip çözülüyor kristalleri   

Gözyaşıma karışıyor buz mavisi 

Her yan beyaza kesmişken böylesi

Dökmesem içimi

Dökülmesem hiç

İnce ince yağıyor kar 

Göğsüme saplandı atılmamış çığlıklar 

Söyle anne

Önce elleri mi sızlar 

Yoksa yüreği mi

Kış gözü karanlık yola revan olanın

Sevgili uğruna giderken ölüme

Sarıldın ak kefene

Artık bahar gelmez

Dört mevsim beklenmez demiştin 

İklimler değişti

Kış evimize erken geldi

Hiç gitmedi

Hiç bitmedi

Uzun kış gecelerinde

Gaz lambasının titreyen alevinde 

Kınalı parmaklarından duvara yansıyan gölgelerde

Kanatlanır zümrüdü ankalar uçardı 

Babamın ellerinden açılır kartal kanadı

Oynardı çomar’ın kulağı

Gülerdik ağız dolusu

Büyürken masaldı kış evimizde 

Tam da bu vakitte 

Tüm haşmetiyle yığılırken ömrüme 

Senenin ilk karı 

Ak çarşaflarını kefen gibi sererken önüme

Söyle anne

Nasıl tahammül edilir ayrılığın mevsimine

//Söyle babama anne

Onu anlatacak kelime yok yeryüzünde

O hiç gitmemiş gibi yapıyorum

Senin peşinden gitmeni sadece anlıyorum…

Ancak böyle dayanıyorum…//

12 Ocak 2013 – Zeynep Özmen

NEFES NEFESE

ne zaman soluk soluğa 

yorgun tutunsam 

sarmal bir merdivenin korkuluğuna 

alt katta korku bilmeyen 

bıkmadan, usanmadan küpeşteden kayan 

düşmeleri hasar saymayan  

nefes nefese bir çocuğun coşkusunu

buruk tebessümle izlemek düşer payıma

geriye dönüp bakabiliyorsa insan

ileri yürümüş demektir

o vakit anlarsın

ta uzaklara gitmiş çocuk günlerin 

yer çekimine rağmen

inemezsin yukarıdan aşağıya 

kıvrım kıvrım yokuşları tırmanmak düşer

her adımda payına

ömür takviminde

yaşam denen saatin 

sayılıdır sesi

tik tak, tik tak, tik tak

zaman geleceğe akar

gözlerin maziye dolu dolu bakar

nafile uğraşma geri dönüş yok

su birikir, 

anılar birikir,

zaman birikmez 

hep ileri akar çeşmesi 

sonu gelince kesilir ses

soluk soluğa verilir nefes

07 Ocak 2013 – Zeynep Özmen