ne zaman soluk
soluğa
yorgun
tutunsam
sarmal bir
merdivenin korkuluğuna
alt katta
korku bilmeyen
bıkmadan,
usanmadan küpeşteden kayan
düşmeleri
hasar saymayan
nefes nefese
bir çocuğun coşkusunu
buruk
tebessümle izlemek düşer payıma
geriye dönüp bakabiliyorsa
insan
ileri yürümüş
demektir
o vakit
anlarsın
ta uzaklara
gitmiş çocuk günlerin
yer çekimine
rağmen
inemezsin
yukarıdan aşağıya
kıvrım kıvrım
yokuşları tırmanmak düşer
her adımda
payına
ömür
takviminde
yaşam denen
saatin
sayılıdır sesi
tik tak, tik
tak, tik tak
zaman geleceğe
akar
gözlerin
maziye dolu dolu bakar
nafile uğraşma
geri dönüş yok
su
birikir,
anılar
birikir,
zaman
birikmez
hep ileri akar
çeşmesi
sonu
gelince kesilir ses
soluk soluğa
verilir nefes
07 Ocak 2013 –
Zeynep Özmen
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder