Yalnızlık Koridoru

Ne zaman yürüsem terk edilmiş koridorlarda

Sukuta durmuş yüreğin geliyor aklıma

Umursuzca kapısına kilit vurduğun

İnatlaşabilir mi gençliğin zamanla 

En sert taşları aşındırırken zamanın adımları

Bir deprem kırıp geçirirken Nemrutun heykellerini

Batmaz denilen gemileri yutarken buz dağları

Bir tek seni mi korkutmuyor akan zaman

Oysaki gözünün yaşına bakmadan

Hızla akıyor hayat.

Katmıyorsun hayata kendini

Katılmıyorsun, özgür kalmak adına

Sen akmasan da, mümkün mü?

Akışından fire vermesi zamanın.

Hayalinde yalnızlığın timsali dağlar

Buram buram tüten yalnızlıklar var

Hangi dağ öykünür özgürlüğe 

Yalnızlık acıtırken ruhunu.

 

Söyle şimdi,

Senin özgürlüğünün

Senin yalnızlığının

Dur demeye gücü yeter mi?

Durdurabilir mi?

Hoyratça akışını zamanın.

 

Kapını yumrukluyorum nicedir

Açılmıyor

Ellerim paramparça acılar içinde

Ellerim perişan

Korkma ellerim öfkeye bulanıp

Sökmeyecek yüreğimi yerinden

Yüreğim gururla kapatıyor kapılarını 

Geç de olsa,

Hazır şimdi ayaklarım 

Yüreğinden sessizce çekip gitmeye.

Biliyorum ne “git” diyeceksin 

Nede “kal”

Boyun eğeceksin teslimiyetle

Heyhat, kader desen de

Bileceksin!

 

Git demiyorum sana

Gel, diye çağırmıyorum artık. 

Seni yalnız ve özgür bırakıyorum

Hadi koş kendi labirentine

Özgürce kovala yalnızlığını

Nasıl olsa bir gün

Karanlık gölgenden korkacaksın.

Yüreğinin karanlık koridorunda

Özgür ve yalnız 

Issız ve metruk kalacaksın.

Bilmiyorum, tarih kitaplarında,

Güçlü adamların yanında

Anılacak mı adın.

Ama biliyorum müzelere sığmayacak 

Arşivler dolusu yalnızlıkların.

Çok büyük adamdı diyecekler senin için.

Yalnız ve sevgisiz öldü.

//Metruk binanın döşemesinde 

Bir kaç tahtayı tuttuğu varsayılan 

Ha düştü başı, ha düşecek.

Paslar olmasa belki varlığı yitecek.

Bir paslı çiviyim ben

Esen dağ rüzgârının inadına tutuyor,

Tutunuyorum hayata.//

27 Ekim 2011