Yağmurun Kızı

Her sabah kurulmuş bir saatin zembereğinden
Gün ışığı sesin dolar kulaklarıma serçe misali
Annemin bir duasını tutturur çocuk dilim
Geçip ayna karşısına
Hayalperest bir tebessümle donattığım
Aynadan bana bakan
Yüzün gelir gözlerimin önüne
Düşkondu bir tebessüm yapışır yüzüme çekip alamam
Nasıl çocuk nidalarla koştururum ben
Damla damla akan hayattır musluktan damlayan
İçimde suya dair ne varsa yaz günü

Susayan serçeler adına
Şükrüne bulanarak her zerresinin
Sevinçle çarparım yüzüme.
Bilirsin su hayattır en çok da şükür.

 Çıkmadan evvel kapıdan
Neşenin aynasında neşeyle göz gezdirip
Günün özlü sözlerini okurum
Ki hep değişir onlar bilirsin.
Neşede bilir okuduğumu ayna notlarını.
Gülümserim yine aynalara
Neşeyi sana, seni neşeye anlatışıma.

Örerim saçlarımı annemin ördüğü gibi sımsıkı
Yağmur dualarıyla kaldırıp perde kenarlarını
Yağmur bulutu arar gözlerim gökyüzünde.
Yakalanmak için tüm yağmurlara.

Saçımın örgüsü her damlada tel tel bozulsun

Çocuk kelimeleri gibi kocamanlaşsın isterim ıslak kedi hallerim

Silkinip savrulduğumda hayata

Saçlarımdan damla damla ıslak bir kedinin

Neşeli gülüşleri savrulur 

Razıyım tüm sokakların ortasında

Islak kedi teslimiyetiyle rahmetinde ıslanmaya 

İstemem sığınacak ne bir şemsiye altı ne saçak.


Neşenin "ıslanacaksın, şemsiye al" diyen anne nidası

Annemi damla damla kirpiğime taşır

Gecekondu evimiz

Çocukluğun şaşılası şarkılarından

Arap kızının mahsun camdan bakışlarına isyan edişler

Ben arap kız değilim müdafasına soyunup

Oda gelsin bizimle diye anneme mütalaa verip

Her yağmura tutkun firar teşebbüslerim 

Küçük haydutlarını tutamayacağını bilse de annem

Üşüyüp hastalanacaksınız diyen annemin

Son caydırma teşebbüslerine karışır.

Annemin çizmelerinizi giyin, ıslanmasın ayaklarınız

Diyen pes edişleri.

Bana çocukça kocaman bir mutluluk bahşeden

Ayaklarımın ikisini birden suya değdiren

Uçları delik kırmızı plastik çizmelerim.

Sunay Akın gibi bir şemsiyem hiç olmadı benim

Hatta hiç şemsiyem olmadı

Paylaşılmamış şemsiye altlarının kıskançlığı

düşmedi dizelerime

Şiiri severim, şemsiye şiirlerini de

Şemsiyesiz gezerim yinede şiir dizelerinde.

Geleceksen şehrime

Yağmur mevsiminde şemsiyesiz gel sevgili

Biz yağmur altı kedileri gibi sokulgan 

İki kirpiyiz seninle

Kirpi oku ucu mesafesinde yan yana duran.

Okların varlığını bilen.

Aynı dünyanın iki uzak şehrinde

Gözleriyle yağmur bulutları kovalayan

İki ıslak kedi.

İki oklu kirpi.

Sığınacakken ve muhtaçken tüm evren yağmurun rahmetine

İnsanları anlamam neden saçak altına kaçar

Yedi tepeli şehrimin kalabalık caddeleri boşalır

Aynı çocuk nidasıyla vurup ayaklarımı yere

Islak bir türkü tutturur benim yağmur yürüyüşlerim.

Gelirsen bir gün

Arar da bulamam diye korkma sevgili koca şehirde.

Yüreğin tanır ıslak bir kedinin yağmurda ayak seslerini. 

Yağmur bulutu olsan Rahmet çıkarır mıydın payıma
Ben ki düşünce aklıma sen,

Gönül güzümden damla damla yağmaktayım sana.

Sevgili bilirim fıtratın ağlatmaz seni

En iyi ben bilirim yağmura sakladığın gönül gezdirişlerini.

Düşer damla damla incilenir saçlarım.

Ama son isteğim senden
Bir bardak sudur ellerinden
Rahmet niyetine.
Yollama ne olur bir bulutun gözlerinden
Bu sefer kendin gel olur mu?
Ellerini de getir gelirken.

Not : Dün gece düşümde

Hastane bahçesine

Islak yavru bir kedi bırakmışlar

Can çekişen

Köşeden kırmızı plastik çizmeleriyle

Çıkageldi sırılsıklam küçük bir kız

Eğilip fısıldadı kedinin kulağına;

Korkma kedicik Rahmet yağmurunda ıslandık biz

Hem sen zaten,

Dokuz canlısın.

  25 Ağustos 2011