Sapan Taşı

Kanadına sapan taşı değmiş çocukluğun
Gün ışığına çıkmayan sevdaları
Ölü balıklar gibi gözü açık gitmiş aşka
Ufka kucak açan umutları
Talip olmuş mukaddes yalnızlığa

Bir ömrün haşmetini yığarcasına

Senelerin karı yığılmış

Çocuk aklımın kuytusuna

Son kibritin tılsımını

Sakladım ağaç kovuğuna

Annem öykünürken

Hızla büyüyen beş çocuğun

Ayakkabı istilasına

Öksüz bir kırkayak

Çıplak yürüyor

Dört duvar yalnızlığıma

Zavallı aklım üşüyen ayaklarına

Patik örme telaşında

Dört köşeyi kapıp aşk yolunda

Beni ebe seçişine değil söylevim

Haylaz çocuk gibi

Sahipsiz bir kediyi

Köşeye kıstırıp tekmeleyen hayatın

İşleyişine bileniyor nefesim

Biliyorum sadece kediler değil

Tekmelenen bu hayatta

Suçlar cezasız kalmamalı

Diyen sesinle irkiliyor yüreğim

Sevmek günahı yapışmışken yakama

Aşk mücrimi doğan gönlümün

Çektiği ağır hastalık

Bedel olup öder mi tüm kefareti

Hükümlü sayıp beni

Nicedir ses vermeyen yüreğin

Susarak mühürledi aşkı

Zamanın küflü sandığına

Şimdi zifiri gecelerin

Göz hapsindeyim

Sen uyurken

Alıp sapanımı elime

Şehrinin tüm yıldızlarını

Taş atıp tek tek

Düşüreceğim gökyüzünden

Karanlıkta kalacaksın

Geceyi paylaşacaksın

Bir  ekmeği ikiye böler gibi

Yalnızlığı da pay etmeli

Sevgi paylaştıkça çoğalan

Kainatın yaratılış sırrının

Özü özeti

Not:

Sevgili,

Taş üstüne

Yüklenen taştan

Hesap sorulacağı o gün

Muaf mı tutulacak yüreğin

Çok sevilmişliğin hükmünden

  25 Aralık 2011